Storm

Lieve allemaal,

Mensen vragen ons regelmatig of we niet bang zijn. We wonen nou eenmaal niet in het veiligste land ter wereld. En al helemaal niet in het veiligste gedeelte van het land. Maar we voelen ons prima hier. Natuurlijk gebeurt er regelmatig wat maar we zijn inmiddels zo ‘gehard’ dat we zelfs met open raampjes door het centrum van Durban durven te rijden. Dus bang? Nee, dat komt in ons woordenboek niet voor…

Totdat dinsdagmorgen een enorme storm over Palm Tree raasde. Het was voorspeld dat het flink zou gaan regenen en gaan waaien. Maar heel serieus hadden we die waarschuwing niet genomen. De daycare kids kwamen een voor een binnen en zaten net aan hun bordje pap toen het geweld los barstte. Niet zomaar regen maar een mega stortbui. Zo erg dat Ros en de kids veilig boven bleven. De wind maakte het nog erger en het duurde niet lang of het regenwater stroomde via de kozijnen naar binnen. De modderstroom die via de trappen naar beneden kwam maakte het nog erger. Om nog maar te zwijgen over het peperkoeken dak waar het water gewoon door naar binnen kwam…

Er zat niets anders op dan m’n kleine schatteboutjes naar het slaapzaaltje te verhuizen. Daar waren ze veilig voor al het natuurgeweld. Totdat de electriciteit het liet afweten. Daar zat ik dan. .. in het donker met een aantal bibberende choco vriendjes. En toen kwam ineens het besef. Ik ben bang!

Toen de storm na een uurtje wat ging liggen kwamen Ros en Peter kijken hoe de toestand in ons downstairs gebouw was. Ze troffen een klaslokaal aan dat verandert was in een zwembad. En in de daycare moesten ze goed zoeken om ons te vinden in het donker…

Ondertussen kwam er een waarschuwing: er was een nieuwe storm op komst. Deze keer namen we het wel serieus. De beslissing was snel gemaakt: we sluiten onze daycare. Het was gewoon niet veilig! Toen alle kleintjes na een uurtje weg waren, was het tijd om de balans op te maken. Water overal… Niet alleen downstairs maar ook boven had de storm goed huis gehouden. Takken van de bomen, alle meubilair van de kids nat en in ons huis stond het water in de keuken. Op de laminaatvloer…

Het werd een lange dag. Met nog veel meer wind en regen! En geen electriciteit, dus maar vroeg naar bed.

Gisterochtend waren we weer vroeg op om de schade nog eens goed op te nemen. En wat voelden we ons zielig. Een lege batterij in onze telefoon en we hadden geen verse warme koffie. Maar dat gevoel veranderde al snel toen we de verhalen van mensen om ons heen hoorden…

In het tegenover ons liggende township hebben drie kinderen het stormgeweld niet overleefd. Ze zijn verdronken. Een man is met zijn huisje en al de rivier in gesleurd. Nog niet terug gevonden. Siya’s juf heeft geen dak meer boven haar hoofd. Compleet in tranen vertelde ze haar verhaal. Ze is niet de enige, talloze daken zijn van de huisjes gewaaid. Van het plaatselijke ziekenhuis is een muur ingestort. Een moeder is daarbij omgekomen. Ze heeft haar een week oude baby gered door de baby naar een vreemde te ‘gooien’. .

Ik deel wat brood uit aan vrouwen die hout sprokkelen in de bush naast ons en krijg nog veel meer in en in trieste verhalen te horen… Van vrouwen die geen kleding meer hebben tot de lokale government school die voorlopig niet meer bruikbaar is. Alle verhalen maken het moeilijk om die avond rustig te gaan slapen. Wij in ons warme bed terwijl aan de overkant van de straat mensen zichzelf met een lege maag in slaap huilen…

Vanochtend deden we de poort van de daycare weer open. Al snel staat er een moeder voor de poort. Of ze het schoolgeld voor haar dochtertje later mag betalen. De storm heeft haar huis verwoest en een nieuw dak is nu even belangrijker. Wat kan ik dan nog zeggen… ik wil haar centjes niet. Ik zorg ook voor haar dochtertje zonder vergoeding. Ik eet wel een boterham minder. Want ik heb nog een huis. Een dak boven m’n hoofd. Ik heb een warm bed nog droge kleding in mijn kast.

Het bange gevoel is verdwenen. Het zielige gevoel ook. Daarvoor in de plaats komt een groot gevoel van dankbaarheid. We zijn er nog! We hebben het met z’n allen overleefd. We zijn veilig…

Dikke knuf,
P&Y

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Jozina Heinst

    Lieve Peter en Yvon,

    Blij dat iedereen bij jullie de storm hebben overleefd.

    Groetjes van Ben en Jozina.

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.