Stiekem hopen….

2016-11-18-17-23-00

Lieve allemaal,

Ruim vijf jaar geleden vestigden we ons op Palm Tree. Na een mooi leven in Nederland ging het roer om. Huis verkocht, banen opgezegd en doen wat ons echt gelukkig maakt. Verschil maken voor de chocolade schattebouten van Ros.

Natuurlijk konden we onze ogen niet sluiten voor alle ellende die we dagelijks zien. Dus startten we met een daycare voor de allerarmsten uit het township tegenover ons. We organiseerden een kampeervakantie voor kinderen die nog nooit de zee hadden gezien. We begonnen een opvang voor adoptie babies en een activiteiten centrum voor onze geestelijk beperkte kids. We namen talloze baby’tjes in ons bed om ze even uit de boze buitenwereld te halen. Inmiddels gaat het allang niet meer alleen om de chocolade schattebouten van Ros. Er zijn zoveel kinderen en mensen die onze hulp zo goed kunnen gebruiken….

En waarom zouden we ze niet helpen? Geluk wordt mooier als je het deelt. Dus met alle liefde die we in ons hebben delen we iedere dag. We voorzagen geen enkel probleem. Toch was dat er ineens. Totaal onverwacht!

Het Department of Homeaffairs heeft namelijk besloten dat al dit werk prima gedaan kan worden door een Zuid Afrikaan. Daar zijn echt geen Nederlanders voor nodig. Tot twee maal toe is de aanvraag voor onze nieuwe werkvergunning afgewezen. De afgelopen weken hebben we iedereen die maar enige invloed zou kunnen hebben gebeld of gemaild. Elke keer weer werd de deur in ons gezicht dicht gegooid. ‘Eigen bevolking gaat voor’ volgens de nieuwe Immigratie wet die in 2014 van kracht is geworden.

Voor het eind van het jaar moeten we Zuid Afrika dus verlaten.

Ros en haar chocolade schattebouten achterlaten. Onze daycare vriendjes in de steek laten. Al onze trouwe klanten van de traditionele R1 Sale in de kou laten staan…. Maar het allergrootste probleem is natuurlijk onze eigen Siya. Hoe kunnen we hem ooit hier achterlaten? Hoe kunnen wij hem ooit uitleggen dat we zielsveel van hem houden maar hem toch in de steek gaan laten? Onmogelijk. Hij kan niet zonder ons en wij zeker niet zonder hem.

Slapeloze nachten hebben we ervan gehad. Er zijn heel wat tranen gevloeid. Van boosheid. Van woede. Van onmacht. Van verdriet… want Palm Tree zomaar verlaten. Dat kan echt niet!

En dus hebben we een oplossing gevonden. We worden vrijwilliger bij Palm Tree. Zonder salaris, zonder enige zekerheid op een toekomst in Zuid Afrika. En zonder de mogelijkheid om ooit Siya te kunnen adopteren. Maar het geeft ons de mogelijkheid om te kunnen blijven doen waar we echt gelukkig van worden: verschil maken! Voor Ros. Voor haar schattebouten. Voor onze eigen Siya. En voor al die ontelbare mensen die op ons rekenen!

Het wordt dus geen rustig einde van een heel roerig 2016. En ook geen kalm begin van 2017. Voor het eind van het jaar gaan we om beurten het land uit. Niet omdat we dat willen maar omdat het moet! En begin volgend jaar maken we dat tripje nogmaals. Want om het ‘makkelijk’ te maken kan het vrijwilligersvisum alleen in Nederland aangevraagd worden.

Ondertussen blijven we stiekem hopen op een wonder.
Een wonder dat werkvergunning heet…

Dikke knuf,
P&Y

← Previous post

Next post →

2 Comments

  1. Jeetje, wat een verhaal. Na vijf jaar dit bericht. Mooi om te zien hoe jullie er altijd een mouw aan weten te passen. Ik hoop dat jullie daar steeds weer in zullen blijven slagen. Liefs, Myrna

  2. Corinne

    Jullie zitten voor altijd in mijn hart! Daarom leef ik mee. Ik voel jullie verlies en teleurstelling. Maar ik voel ook jullie liefde en kracht. En dat zorgt ervoor dat jullie positief blijven en doorzetten! Diepe buiging voor jullie positiviteit!
    Een heel goed nieuwjaar! Kus!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.