Oudejaarsavond

Lieve allemaal,

De meeste mensen sluiten hun jaar af in december. Op oudjaarsavond wordt met een glimlach nog even terug gekeken op alle mooie momenten. En als de balans van het jaar goed is, overstemmen deze mooie herinneringen de minder fijne dagen.

Oudejaarsavond van het afgelopen jaar zaten wij nog diep in onzekerheid en in de ellende. Het jaar afsluiten kon gewoon niet. Nu is het inmiddels mei en is het tijd om de balans op te maken. 2016 gaat voor ons de boeken in als het jaar van de verliezen. We verloren dierbare mensen om ons heen. En we verloren dierbare dromen…

Het begon in februari toen we afscheid moesten nemen van onze kleine meid Thando. Na vier hele gelukkige maanden bij ons wilde haar familie haar terug. Ze kwam met niets en ze vertrok met twee tassen vol spullen. En een hoofd en hart vol liefde. Het afscheid was hartverscheurend. We lieten haar achter bij wildvreemde mensen. Die toevallig een bloedband met haar delen. Onze lieve Thando ging een heel andere toekomst tegemoet dan wij voor ogen hadden. Maar we konden er niets aan doen. Wat voelden we ons machteloos….

In juni kwam het toch nog onverwachte overlijden van mijn vader. Gelukkig was ik nog op tijd in Nederland om afscheid van hem te nemen. Samen met dierbare familie beleefde ik een mooie week. En hoe moeilijk het de eerste tijd ook was, ons Afrikaanse leven ging door. Alle liefde die mijn vader me heeft gegeven, geef ik door. Aan onze Super Siya en aan al onze chocolade schatteboutjes.

Dat er een goede week na het overlijden van mijn vader een telefoontje kwam dat er een plekje werd gezocht voor een vondeling leek ons geen toeval. Het voelde als een cadeautje. Van mijn ouders. Helaas besliste Child Welfare na een week dat de baby naar een andere opvangplaats moest. Weer een afscheid. En weer voelden we ons machteloos…

Nog twee maal werd er een baby’tje in ons bed gedumpt. Een maal een prematuur ventje dat in de bush was gevonden. Zo teer en zo breekbaar… En eenmaal een jongetje van een half jaar oud. Beide voorzagen we van alle liefde en warmte die ze zo ontzettend nodig hadden. En beide keren besliste Child Welfare dat ze niet bij ons mochten blijven. De baby ging naar een officieel weeshuis. En het kleine mannetje moest terug naar zijn moeder. Dat zij nauwelijks voor hem kon zorgen leek hen geen zorgen te baren. Ons wel… Wat moest er van deze twee schatteboutjes terecht komen?

Tussen alle drukte door namen we ook afscheid van onze Mister N. Het gehandicapte jongetje dat vier jaar zijn thuis had op Palm Tree. Hij werd groter en zwaarder en voor hem zorgen werd steeds lastiger. Het was onze eigen beslissing om hem naar een ander tehuis te brengen. Maar wat hebben we zijn schaterlach de eerste weken gemist…

Ondertussen hadden we bericht van het Department of Home Affairs dat het werkvisa van Peter niet werd vernieuwd. De werkloosheid in Zuid Afrika is schrikbarend hoog. Volgens Home Affairs kon zijn baantje met gemak door een Zuid Afrikaan worden gedaan. We hebben hoog en laag gesprongen. Iedereen die maar iets zou kunnen betekenen gebeld en gemaild. Een tweede aanvraag ingediend. En weer kwam hetzelfde antwoord: we hebben jou niet nodig in Zuid Afrika. Voor het eind van het jaar moesten we het land uit.

Al onze chocolade schattebouten achterlaten. Ros achterlaten. Siya achterlaten. Voorgoed terug naar Nederland. Onmogelijk! Dus toen iedereen zich opmaakte voor gezellige kerstdagen, vlogen wij om de beurt naar Nederland. Datzelfde deden we begin van het jaar nogmaals. En met ‘succes’: beide kregen we een vrijwilligersvisum voor drie jaar. Het geeft ons de mogelijkheid om 3 jaar legaal op Palm Tree te blijven. Maar zonder verdere zekerheid. Onze dierbare droom van een lang en ‘rustig’ Palm Tree leven moesten we opgeven. Over 3 jaar begint onze onzekerheid opnieuw. Hoezo machteloos…

En met het vrijwilligersvisum viel ook onze droom om Siya ooit te kunnen adopteren in duigen. We hebben inmiddels contact gehad met iedereen die maar iets te betekenen heeft in adoptie land. Maar steeds is het antwoord hetzelfde. Zonder permanent residency lukt een binnenlandse adoptie niet. En een internationale adoptie is helemaal onmogelijk…. Hoe het verder moet? We weten het niet.

Dierbare mensen verloren we. En dierbare dromen gingen in rook op. Maar we zijn er nog. We zijn nog samen. We hebben Siya nog bij ons. We zijn gezond. Dus eigenlijk mogen we niet zeuren. Vandaag zetten we een dikke streep onder het jaar 2016. En maken we ons op voor de rest van het jaar. En voorzichtig proberen we weer te glimlachen…

(Waar kan ik anders mee afsluiten dan met een hele dikke dank je wel voor alle lieve mensen die ons het afgelopen jaar hebben gesteund. Met lieve woorden, met een financiële bijdrage of een dikke knuffel. Het is zo fijn om te beseffen dat uit het oog zeker niet uit het hart is… Dank jullie wel!)

Dikke knuf,

P&Y

← Previous post

Next post →

1 Comment

  1. Corinne

    Jullie zitten voor altijd in mijn hart!! En daarom leef ik mee met jullie. Ik voel jullie verlies en onzekerheid. Maar ook jullie liefde en kracht! En dát maakt jullie sterk en zorgt ervoor dat jullie positief blijven! Diepe bewondering voor jullie doorzettingsvermogen!!!

    Een dikke dikke dikke knuffel voor jullie! Op naar een goed nieuwjaar!! Kus

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.