Lieve allemaal,

Soms geeft het leven je een cadeautje… zo mooi, dat je blijft glimlachen bij de herinnering!

Voor deze herinnering nemen we jullie even mee terug naar november 2012. Mijn moeder was een paar dagen ervoor overleden en we waren net weer terug op ons geliefde Palm Tree. De tranen zaten nog hoog. We waren emotioneel maar ook dankbaar voor alle mooie herinneringen aan haar. Maar ook een beetje verloren. Want ze liet een gapend gat achter in ons Afrikaanse leven…

Totaal onverwacht kwam er een telefoontje van onze social worker of we plaats hadden voor een pasgeboren baby. Afgestaan voor adoptie. Het leek een boodschap van boven, een laatste cadeautje van mijn moeder. Natuurlijk vertelden we de social worker dat de kleine hummel meer dan welkom was. En zo begon ons leven samen met kleine Qiniso.

Mensen die onze verhalen gevolgd hebben, weten dat we kleine Qiniso dolgraag hadden willen houden. Maar het mocht niet zo zijn. Zeven maanden waren we zijn papa en mama. Net voordat onze kleine vriend een jaar oud werd, kwamen zijn Canadese adoptie ouders hem ophalen. Het afscheid was verschrikkelijk. Nooit zouden we zijn lijfje meer knuffelen, nooit meer zijn bolle wangen kussen. Zijn adoptie ouderds beloofden contact te houden. Maar dat hadden we vaker gehoord…

Maar deze lieve Canadese ouders hielden woord. Een paar keer per jaar kwam er een mailtje met foto’s. Qiniso in de sneeuw, Qiniso op vakantie, Qiniso met zijn goudvis. Iedere mailtje was goed voor een paar biggeltranen over onze wangen. Want wat waren we trots op onze kleine man. Hij groeide als kool en volgens zijn ouders had hij zich probleemloos aangepast aan zijn Canadeese leven.

Het gemis aan hem verdween langzaam uit ons leven en de tijd met Qiniso werd een heel dierbare herinnering. Hij had ons papa en mama gemaakt, dat gevoel zouden we nooit vergeten!

Begin van dit jaar kregen we een heel bijzonder bericht uit Canada. Qiniso zou een klein chocolade zusje krijgen! En natuurlijk was de afspraak toen snel gemaakt; zodra ze in Zuid Afrika zouden zijn, zouden ze op bezoek komen. Op een mooie dag in juli was het eindelijk zover… Met klamme handjes en een enorme kriebel in onze buik zagen we Qiniso met zijn ouders en zusje de oprit op komen rijden. Het portier ging open en een meer dan zelfverzekerde vier jarige stapte uit. ‘Hi there, here I am… ‘

Onnodig om te zeggen dat het een meer dan mooie dag werd. Met fijne gesprekken met zijn ouders. Met veel stoeimomenten met Qiniso. Met veel schaterlachen en de nodige tranen. En toen Siya ’s middags thuis kwam was het hek helemaal van de dam. Wat leken deze twee jochies op elkaar in hun doen en laten. In no time werden het de allerbeste vrienden. Vanzelfsprekend bleef het niet bij deze ene ontmoeting…

En nu is onze eerst geborene weer terug naar zijn vaderland. Samen met zijn ouders en zijn nieuwe, schattige kleine zusje. En zijn wij een herinnering rijker. Een hele dierbare…

(Omdat we de privacy van Qiniso en zijn familie respecteren helaas geen recente foto’s bij dit bericht, maar een van het afscheid in 2013. Maar geloof ons, de foto’s van deze hereniging zijn meer dan prachtig!)

Dikke knuf,
P&Y
.